Ciała dwójłomne, jest to takie ciało, którego cechy optyczne uzależnione są od kąta propagacji światła. Fala ta padając na ciało dwójłomne rozdziela się na określone fale własne, które charakteryzują się wzajemnie ortogonalnymi stanami polaryzacji. Jeśli rozszczepią się fale o kształcie elipsy, to ciało określa się ciałem eliptycznie dwójłomnym. Specyficznym przypadkiem dwójłomności eliptycznej jest dwójłomność na sposób kołowy. Ośrodki z ową dwójłomnością nazywane są ośrodkami optycznie czynnymi. Jeśli fala trafiająca na ten ośrodek jest spolaryzowana liniowo, to znaczy ma on płaszczyznę polaryzacji, to zachodzi zwijanie płaszczyzny polaryzacji. Dwójłomność kołową ciała jednorodnego można wymusić poprzez wygenerowanie w nim ciągu indukcji magnetycznej (efekt Faradaya). Na odległości d obiektu mieszczącego się w strumieniu magnetycznym ma miejsce wymuszone wzajemne przemieszczenie fazowe o kąt g, kołowo spolaryzowanych fal własnych. Sprawia to skok kierunku pozycji polaryzacji fali wynikowej w odniesieniu do azymutu fali wejściowej o wartość kąta skręcenia G=g/2. Jeżeli już fala rozprzestrzenia się po linii indukcji magnetycznej, wtedy spełniona jest zależność: G=VdB. W efekcie Zeemana zauważa się separację linii spektralnych źródła fali w ciele znajdującym się w polu magnetycznym na składowe o różnorakich częstotliwościach.
uProcesorowy zamek
Szyfrowanie mikroprocesorowego zamka opiera się na wprowadzeniu z jego klawiatury do pamięci sekwencji nie przekraczającej 6 cyfr. Użycie kodu 6 cyfrowego zapewnia liczbę miliona wyników, według praw kombinatoryki. Po dwukrotnym niewłaściwym wprowadzeniu ciągu kodowego włącza się blokada klawiatury na 5 minut, a po tym czasie dalsza gotowość na wprowadzenie kodu. Wyjście takie jest o tyle dobre dla posiadacza zamka, iż zapewnia sposobność wybrania poprawnej kombinacji elementów nie tylko za pierwszym razem. Ewentualny włamywacz po trzeciej nieudanej próbie stwierdzi zablokowanie klawiatury, co w przeciągu pięć min. powinno go zniechęcić do dalszych prób. Po zweryfikowaniu poprawności skryptu następuje odbezpieczenie zamka na 5s, po czym układ wraca do stanu nadzieja na kod. Każda próba wprowadzenia programu sygnalizowana jest optycznie i dźwiękowo. Układ będzie zasilany napięciem 12V, przewidziano także zasilanie awaryjne, dzięki któremu ustalona sekwencja kodowa zamka nie zostaje skasowana w momencie np. przecięcia przewodów zasilających. Sygnalizację świetlną stanowią trzy diody LED: żółta-sygnalizująca pojawienie się zasilania, czerwona-sygnalizująca błędne wprowadzenie programu , a oprócz tego zielona – sygnalizująca gotowość zamka do zaprogramowania kodu oraz poprawne jego wprowadzenie. Ta ostatnia dioda ma dużą częstotliwość migania.
Wzmacniacze
1szy człon wzmacniacza dwustopniowego pracującego w konfiguracji OB i OE, zbudowany jest z tranzystora w formie układu ze wspólną bazą. Człon drugi jest oparty na Darlingtonie, pracującym w konfiguracji wspólny emiter, dlatego, aby podnieść wzmocnienie wzmacniacza i jego pasmo częstotliwościowe. Człony zostały między sobą oddzielone kondensatorami, po to żeby można było w łatwy sposób wyznaczyć punkty pracy poszczególnych stopni układu. Sprzężenie zwrotne typu prądowo szeregowego włączone pomiędzy emiterem tranzystora ostatniego stopnia, a bazą pierwszego stopnia czyli tranzystora T1, powoduje powiększenie rezystancji wejściowej wzmacniacza, lecz także obniżenie wzmocnienia układu, a co za tym idzie wzrasta pasmo częstotliwościowe. W celu wyliczenia wartości modelu hybrydowego π, schemat systemu układu zamienia się jego układem prądów zmiennych. Łączy się zaciski źródeł zasilających. Zwiera się pewne pojemności, o których wiadomo, że w rozważanym zakresie częstotliwościowym odznaczają się bardzo małym wskaźnikiem rezystancji. Następnie wyznacza się wartości modelu hybrydowego π, które posłużą do obliczania macierzy dla dwóch członów wzmacniacza. Na bazie obliczonych punktów pracy, dla każdego z tranzystorów wyznacza się parametry układu hybrydowego dla układu WE. Mając wyznaczone wielkości elementów układu hybryd wyznacza się części macierzy hybrydowej, dla każdego tranzystora osobno.